Servicepunt 0318 752222

Bel Me Terug

Door weer en wind

Leerling verpleegkundige Ramona Massop blogt over haar werk.

Januari 2015

Toen het een tijdje geleden lekker gesneeuwd en gevroren had, ging ik om 06.30 uur de deur uit om mijn route te gaan rijden. Balen, eerst de ruiten krabben maar goed 10 minuten later zit ik in de auto, op weg naar kantoor.

Onderweg stond ik twee keer met mijn auto achterstevoren op de weg . Maar dat mag de (werk)pret niet drukken. Bij mijn eerste klant kom ik 10 minuten later dan gewoonlijk aan.
“Waarom ben je zo laat” vraagt ze me, ik leg haar uit dat het glad is buiten en dat mijn auto daar niet op gebouwd is. Ik vertel haar dat mijn auto vanmorgen al twee keer een dansje wilde maken op de weg en ik achterstevoren kwam te staan. Samen lachen we daarom en ik help mevrouw met wassen, aankleden, medicijnen en haar steunkousen.

We hebben het over het winterse weer en hoezeer we verlangen naar de zon. Mevrouw vertelt mij dat ze zoveel respect heeft voor de thuiszorg, omdat ze het zo knap vindt dat wij door weer en wind komen om mensen te helpen. “In de hete zomers en in de koude winters, jullie doen het maar mooi even!” zegt ze. Ik vertel haar dat ik het zo fijn vind om mensen te kunnen helpen en dat ik het mooi vind als mensen zo lang mogelijk thuis kunnen blijven wonen. Natuurlijk is het niet bij elke weersomstandigheid leuk om er doorheen te gaan, maar een lach op iemands gezicht, laat dit gevoel als sneeuw voor de zon verdwijnen!

Als ik klaar ben bij mevrouw trek ik mijn jas aan en loop ik naar de deur. “Tot morgen” zeg ik. Mevrouw drukt mij nog even op het hart dat ik uit moet kijken buiten. “Kijk je uit buiten? Voorzichtig rijden hoor en tot morgen.”

Ik glibber door de tuin richting mijn auto en ga op weg naar mijn volgende klant. Wat heb ik toch een afwisselende baan!

 
 

Wat vindt u? Laat hier uw reactie achter over bovenstaande blog.